-
22.02.2026|
14:05
Ամենավատն այն է, որ ձեզ արդեն չեն էլ քննադատում, որովհետև ձեզնից լավի ակնկալիք վաղուց չկա: Նշանակում է, որ ձեզ արդեն դատապարտել են, ձեր հեռացումի (խաղաղ կամ` ոչ խաղաղ) թայմերը միացված է...
-
22.02.2026|
12:24
Հայ հոգևորականության` ի դեմս 25 արքեպիսկոպոսների ու եպիսկոպոսների` Աստծո օրհնությամբ և Ամենայն հայոց կաթողիկոսի նախաձեռնությամբ տեղի ունեցած ժողովը աշխարհին հայ եկեղեցու իմաստնության, խիզախության, հավատարմության, առաքինության և հայ ժողովրդին...
-
22.02.2026|
12:11
Լսում եմ ինքնահռչակ քաղաքական վերլուծաբանների ու քաղաքագետների և ուղղակի զարմանում (լսելը բացառապես համոզվելու համար, որ մեր մոտ ոչինչ չի փոխվում։ Թե բա՝ կարդալը նորաձև է...
-
22.02.2026|
12:02
Անվանի նկարիչ Արշակ Ֆեթֆաճյանի՝ Վասպուրականի տարազով այս հայուհու նկարը բարեբախտաբար պահպանվել էր արվեստագետ Սերիկ Դավթյանի գեղանկարների ու հայկական նախշերի թղթապանակներից մեկում...
-
22.02.2026|
11:54
Անասելի մեծ ցավ եմ ապրում Ռուբեն Վարդանյանի համար։
ՈՒ ինձ համար այդպես էլ օդում մնում են անպատասխան հարցեր՝
Ինչու՞ գնաց այդ քայլին, ինչի՞ն էր պետք, ի՞նչ արեց ի վերջո, ինչի՞ հասավ...
-
21.02.2026|
16:05
Երբ ՀՀ ԱԱԾ-ն պարզաբանում է, թե Ամասիա այցելած ու այնտեղ նկարահանումներ կատարած, տեղացիների հետ շփված, տվյալներ վերցրած ադրբեջանցիների այցը «մասնավոր բնույթ է կրել», իբր թե՝ Ադրբեջանի հատուկ ծառայությունները նրանց չեն գործուղել, ինձ հիշեցնում է դասական անեկդոտը...
-
21.02.2026|
15:42
Քաղաքականությունը լավագույն ոլորտը չէ, բայց այն ունի բացառիկ հատկանիշ։
Այն, ի տարբերություն շատ ոլորտների, միշտ ի վիճակի է անշեղորեն բացահայտելու մարդուն։ Այն չի ներում կեղծիքը երկարաժամկետ...
-
21.02.2026|
15:32
Արցախահայության ներսում այսօր մի լուռ, խոր ցավ է ապրում։ Դա պարզապես կորուստ չէ։ Դա անավարտ հրաժեշտ է։ Երբ չի հասցրել փակել տան դուռը, վերջին անգամ շոշափել պատերը, ասել՝ «մնաք բարով»...
-
21.02.2026|
14:01
Այս հանճարեղ մտքի հեղինակը Միխայիլ Դելյագինն է՝ ՌԴ պետդումայի պատգամավոր, տնտեսագիտության դոկտոր: Բանաձևը հետևյալն է. կոկաինը դարձնում է մարդուն անմեղսունակ, Բոլոնյան համակարգը՝ դեգեներատ կամ ծայրահեղ անասուն...
-
21.02.2026|
13:19
Մեր պատմության ուսուցչուհին մեզ Լոռի էր տարել։ Դպրոցական տարիներին նման օրերն արդեն փոքրիկ տոն էին՝ դասերից դուրս, գունավոր, ազատ ու անսպասելի։ Մեզ թվում էր՝ ի՜նչ երջանկություն է՝ մի քիչ հեռու լինել դասագրքերից, մաթեմի խնդիրներից, զանգից զանգ վազող ժամանակից...